Stwardnienie rozsiane (SM)
Zazwyczaj chorują młodzi ludzie między 20 - 40 rokiem życia. SM zdarza się dość często, gdyż dochodzi do 30 - 100 zachorowań na 100 tysięcy mieszkańców.
To choroba ośrodkowego układu nerwowego charakteryzująca się obecnością tzw. ognisk demielinizacji w mózgu i rdzeniu kręgowym. W tych miejscach zniszczona jest specjalna osłonka nerwów, która pozwala na przekazywanie impulsów nerwowych.
W następstwie dochodzi do rozpadu komórek nerwowych. Choroba ma różne, urozmaicone objawy, które na początku nie są niepokojące. To m.in.: zaburzenia czucia na twarzy lub kończynach, całkowite lub przemijające zaniewidzenie, epizody podwójnego widzenia, osłabienie, niestabilność chodu, problemy z zachowaniem równowagi.
Przebiega wieloetapowo – obserwuje się rzuty choroby z okresami zaostrzenia i remisji. Rzut choroby to inaczej pojawienie się nowego objawu lub zaostrzenie już istniejącego.
Przyczyny nie są znane, ale istnieje wiele hipotez. Jedną z nich prawdopodobnie są zakażenia wirusowe, które nie powodują objawów klinicznych (tzw wirusy latentne). Obecnie uważa się SM za chorobę autoimmunologiczną.
W diagnostyce stosuje się przede wszyskim badanie rezonansu magnetycznego i badanie płynu mózgowo rdzeniowego.
Leczenie jest skomplikowane i dobiera się je indywidualnie w zależności od zaawansowania choroby – stosuje się interferon (rodzaj białka). Stwardnienie rozsiane to choroba, która prowadzi do niepełnosprawności i nie jest uleczalna. Nie wpływa jednak na długość życia.
2010-09-22
