Choroba Parkinsona
Nazwa choroby pochodzi od lekarza, który po raz pierwszy ją opisał. Jest to choroba ośrodkowego układu nerwowego, która występuje u około 1% populacji. Zazwyczaj występuje po 60 roku życia, ale zdarza się również u osób młodszych.
U chorego na Parkinsona powstają zmiany zwyrodnieniowe komórek nerwowych w mózgu w tzw. istocie czarnej. Neurony wytwarzają tam substancję zwaną dopaminą. W wyniku zaburzeń dochodzi do niedoboru dopaminy w mózgu.
Choroba postępuje wolno i stopniowo. Na początku objawy są trudne do zauważenia – chorzy stają się „niezgrabni” ruchowo – mają trudności w wykonywaniu prostych czynności ruchowych jak wstanie z łóżka. Później zaczynają się pojawiać drżenia mięśniowe – spoczynkowe.
Pomimo leczenia choroba prowadzi do inwalidztwa. Należy pamiętać, że chorzy na chorobę Parkinsona powinni być rehabilitowani, co pozwala im na zachowanie sprawności dłużej. W leczeniu stosuje się zestawy leków indywidualnie dobrane dla pacjenta.
2010-09-13
