Choroba legionistów
Chorobą legionistów nazywa się zapalenie płuc wywołane przez bakterię Legionella pneumophila. W normalnych warunkach bakterię tę spotyka się w wodach stawów. Może występować w miejskich fontannach.
W 1976 roku zidentyfikowano ją jako czynnik etiologiczny tajemniczej, bardzo zakaźnej choroby płuc, która dotknęła 200 osób uczestniczących w konwencji Legionistów Amerykańskich w Filadelfii. Stąd też wzięła się potoczna nazwa choroby.
Epidemia ta była skutkiem obecności drobnoustrojów w hotelowym systemie klimatyzacyjnym.
Od tamtego czasu rozpoznano około 20 rodzajów bakterii wywołujących legionellozę. Bakterie kolonizują urządzenia wodne, sanitarne i klimatyzatory – wszędzie tam gdzie jest woda i rdza.
Bakterie te przenoszą się drogą powietrzną – w postaci aerozolu, czyli dostają się bezpośrednio z powietrzem do płuc. Bakteria występuje na całym świecie, i wg danych WHO co roku choruje na legionellozę od 20 do 100 tysięcy osób. Choroba ma zazwyczaj przebieg łagodny.
Objawy choroby legionistów występują nagle, po okresie inkubacji, który wynosi 2-10 dni. Są to: ogólne złe samopoczucie, dreszcze, nudności, wymioty, biegunka, bóle głowy i mięśni, dezorientacja, kaszel i gorączka, nawet do 40 stopni.
Na początku kaszel zwykle jest suchy, stopniowo ulega nasileniu i pojawia się szara lub podbarwiona krwią plwocina. Podstawą leczenia jest antybiotykoterapia.
2010-07-27
Czytaj także:
