Strach ma wielkie oczy
Fobia to silny lęk. Pojawia się, gdy zachodzi szczególna sytuacja wywołująca przerażenie. W terminologii psychologicznej to zaburzenie nerwicowe, które może utrudnić życie.
Fobie mogą być logiczne jak np. lęk wysokości oraz coś zupełnie nielogicznego jak strach przed różowym kolorem. Występują tylko wtedy, gdy dana osoba narażona jest na kontakt z czynnikiem wywołującym stan lęku. W innych sytuacjach uczucie niepokoju nie występuje. Czasem samo myślenie o stresującej sytuacji może skończyć się atakiem paniki.
Ludzie cierpią na fobie związane niemal ze wszystkim. Każda ma swoją nazwę, a ich lista jest bardzo długa. Oto kilka z nich:
Arachnofobia - lęk przed pająkami
Akrofobia – lęk wysokości
Hafefobia – lęk na myśl, że mogą cię dotknąć obce osoby
Hemofobia – stan lęku wywołany widokiem krwi
Tokofobia – lęk u kobiet przed ciążą i porodem, odczuwany także przez pacjentki ciężarne. W takich przypadkach często wybierają poród przez cesarskie cięcie
Inne przypadki fobii to: lęk przed myszami, żabami, czy przed łysymi osobami.
Stany lękowe mogą też wywoływać różne sytuacje lub czynności np. przebywanie samemu w miejscu publicznym, zwane agorafobią albo lęk przed zadławieniem się.
Ludzie cierpiący na fobie unikają miejsc, w których mogą być narażeni na nieprzyjemny czynnik. Unikanie pogarsza jednak ich stan. Życie takiej osoby może zostać zupełnie zdominowane przez ciągłe uważanie, aby nie znaleźć się w sytuacji, której się obawiają.
Często zdają sobie sprawę z tego, że ich strach jest irracjonalny i nie wiąże się z prawdziwym zagrożeniem. Czasem czują się skrępowani odczuwaniem lęku, ale nie są w stanie nad nim zapanować. Udawanie, ze temat nie istnieje jest najgorszym rozwiązaniem. Trzeba skonfrontować się ze swoimi lękami nawet, jeśli to ma być zrobione w sposób bardzo ostrożny. Można skorzystać z pomocy wyspecjalizowanego terapeuty psychologa lub psychoanalityka.
Fobia wywołana stresującym czy traumatycznym wydarzeniem jest najłatwiejsza do wyleczenia. Duże sukcesy w leczeniu fobii ma stosowanie terapii poznawczo – behawioralnej. Polega ona na rozmowach z pacjentem, podczas których dowiaduje się wszystkiego o rzeczy wywołującej lęk i o tym jak zmienić swoje zachowanie.
Inne metody to uczenie się neutralnej reakcji na kontakt z czynnikiem wywołującym fobię. Umyślne doprowadzenie do sytuacji, w której występuje stan niepokoju. W przypadku lęku przed pająkami, będzie to oswojenie się z nimi oraz poznanie ich zwyczajów.
Na fobie cierpi jedna na 10 osób. Tylko nieliczne z nich szukają sposobów leczenia.
2010-07-01
