Naukowo o halucynacjach
Pojawienie się halucynacji nie musi oznaczać choroby psychicznej. Omamy mogą się przytrafiać osobom zdrowym tuż przed zaśnięciem lub zaraz po przebudzeniu. Według badaczy ma to związek z pojawieniem się specyficznych fal w korze mózgu.
Są to doznania, które nasz mózg wytwarza bez udziału bodźców zewnętrznych, inaczej mówiąc widzimy lub słyszymy rzeczy, których nie ma. Ale halucynacje pojawiają się wtedy, kiedy jesteśmy świadomi swojego otoczenia, czyli w czasie czuwania.
W mózgu cały czas powstają impulsy elektryczne w komórkach nerwowych, dzięki którym odczuwamy dotyk, ból, szczęście, smutek. Nie są nam potrzebne żadne obiekty, żeby powstało takie uczucie – wystarczy mózg. Tak naukowcy tłumaczą powstawanie halucynacji.
Najczęściej takie stany pojawiają się np. w schizofrenii, u osób starszych pod wpływem degeneracji komórek nerwowych w mózgu lub jeśli dana osoba zażyje substancję halucynogenną. W chorobach neurodegeneracyjnych halucynacje są zazwyczaj niezmienne – czyli osoba widzi lub słyszy zawsze to samo i może być świadoma, że jest to tylko wytwór jej umysłu. W schizofrenii natomiast halucynacje przybierają różne formy i są to zazwyczaj doznania nieprzyjemne np. słyszy się przykre epitety pod swoim adresem.
W przypadku halucynacji wywoływanych przez narkotyki jak np. LSD, czy modnej ostatnio w Brazylii oraz Europie Zachodniej herbatki Ayahuasca częściej mamy do czynienia z halucynacjami pozytywnymi. Jest to prawdopodobnie spowodowane tym, że inny jest mechanizm powstawania takich halucynacji. Jednakże to, czy halucynacje po narkotyku będą pozytywne, czy negatywne zależy od stanu emocjonalnego przed jego przyjęciem.
Naukowcy twierdzą, że halucynacje powstające pod wpływem chorób zazwyczaj mają charakter emocjonalny (czyli wywołują emocję), ale nie wiedzą, dlaczego tak się dzieje. Wysunięto teorię, że obiekty, do których mamy większy stosunek emocjonalny wytwarzają silniejsze połączenia między komórkami nerwowymi w mózgu.
2010-12-02
