Twardzina ograniczona

Jest to choroba skóry, która charakteryzuje się powstawaniem stwardniałych, wyraźnie odgraniczonych ognisk chorobowych, które przybierają barwę żółtawą albo porcelanowo białą i zazwyczaj są otoczone sinofioletową obwódką.

Przyczyną tego schorzenia są prawdopodobnie zaburzenia autoimmunologiczne ponieważ we krwi chorych stwierdza się obecność charakterystycznych przeciwciał. Bardzo często twardzinie towarzyszą też inne choroby autoimmunologiczne.

Nie wiadomo jaki jest dokładnie mechanizm powstawania choroby. Niedawno wysunięto hipotezę, że niektóre bakterie mogą brać w tym udział. Największy udział przypisuje się bakterii Borrelia burgdorferi.

Do rodzajów twardziny zalicza się:
- twardzinę plackowatą: zmiany są zazwyczaj otoczone fioletową obwódką. Mogą być pojedyncze. Zmiany po wycofaniu się pozostawiają ogniska zanikowe i przebarwienia na skórze. Zmiany najczęściej występują na twarzy. Choroba trwa od kilku do nawet kilkunastu lat.
- twardzinę skórną uogólnioną: zmiany obejmuja prawie całą skórę i występują symetrycznie. Tej odmianie twardziny często towarzyszy objaw Raynaud.
- twardzinę linijną: często towarzyszą jej bardzo poważne zaburzenia immunologiczne. Zmiany skórne są bardzo nasilone. Postać ta może prowadzić do inwalidztwa.

Choroba ma charakter przewlekły, ale zmianom skórnym nie towarzyszą zmiany w obrębie narządów wewnętrznych. Choroba równie często występuje u kobiet jak i u mężczyzn. Bardzo często chorują też na nią dzieci, które najczęściej zapadają na postać linijną. Zmiany, które powstają w obrębie skóry czasami cofają się samoistnie, ale ślady po nich niestety pozostają na całe życie. W łagodnych przypadkach w leczeniu stosuje się witaminę E i penicylinę prokainową. W bardziej nasilonych postaciach choroby stosuje się zazwyczaj leczenie kostykosteroidami lub immunosupresyjne. Niektóre postaci twardziny bardzo dobrze reagują na leczenie witaminą D.

Dermatologia  to główna  specjalizacja zajmujące się leczeniem twardziny.
 

2011-02-28