Posocznice
Początki posocznicy przypominają objawy zwykłej infekcji tj: przyspieszone bicie serca, podwyższenie temperatury.
Potem dołączają się zmiany widoczne w morfologii (zmiana liczby leukocytów), a w końcu może dość do niewydolności niektórych narządów.
Częstość zachorowań na sepsę wzrasta. Powodów jest kilka: starzenie się społeczeństwa, większa ilość osób cirpiących na choróby przewlekłe i rosnące zastosowanie antybiotyków odpowiadających za zaburzenia odporności. W krajach Unii Europejskiej na ciężką sepsę umiera rocznie 146 tys. pacjentów. W Polsce dopiero od niedawna prowadzi się statystyki. Wynika z nich, że 34% pacjentów przebywających na oddziale intensywnej terapii ma sepsę. W krajach Europy Zachodniej i w Stanach Zjednoczonych, umiera co trzecia osoba cierpiąca na to zakażenie.
Sepsa lub inaczej posocznica, to reakcja organizmu na zakażenie bakteriami. Taką nazwą określa się zakażenie krwi, chociaż do rozpoznania sepsy nie jest konieczna obecność bakterii we krwi. Najczęstszą przyczyną są infekcje w obrębie jamy brzusznej, zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (wywołane przez meningokoki i pneumokoki, powstały szczepionki przeciw tym bakteriom) i infekcje układu moczowego, ale u osób z obniżoną odpornością może ją wywołać każde zakażenie.
Przeważnie sepsę powodują bakterie wywołujące zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czyli meningokoki. W warunkach szpitalnych sepsę wywołują najczęściej drobnoustroje, które w normalnych warunkach nie są groźne. Są to głównie: Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, ale również bakterie Gram-dodatnie – Staphylococcus aureus, paciorkowce. W warunkach domowych bakterią najczęściej kojarzoną z sepsą jest dwoinka zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (Neisseria meningitidis).
Na zachorowanie na sepsę szczególnie narażone są osoby przebywające przez długi okres w dużych skupiskach ludzkich, takich jak żłobki, przedszkola, szkoły, koszary, więzienia, czyli przede wszystkim osoby młode. Rozpoznanie sepsy stawia się na podstawie objawów i potwierdzenia obecności specyficznego patogenu w badaniach mikrobiologicznych.
Leczenie powinno odbywać się na oddziale intensywnej opieki medycznej. Zazwyczaj podaje się dożylne antybiotyki. Leczenie jest trudne i obarczone dużym ryzykiem, zajmują się nim lekarze następujących specjalizacji: choroby wewnętrzne lub choroby zakaźne.
Nie ma niestety szczepionki, która zabezpieczałaby przed wystąpieniem sepsy. Szczepienia mogą jedynie zmniejszyć częstość prowadzących do niej niej infekcji bakteryjnych . Jedną ze szczepionek jest szczepionka przeciwko Neisseria meningitidis , bakterii, która wywołuje zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.
2011-02-28
