Łupież różowy Gilberta

Jest dość częstym schorzeniem skóry o stosunkowo krótkotrwałym przebiegu, przybierającym postać złuszczającej się wysypki utworzonej z symetrycznych różowych plam. Przyczyna tej choroby jest nieznana. Choroba jest niezakaźna.

Łupież różowaty występuje głównie wiosną i jesienią i spotyka się go zazwyczaj u młodych ludzi. Zaczyna się jako duża różowa plama – zwana plamą lub blaszką macierzystą albo zapowiadającą – na klatce piersiowej lub plecach (bywa mylona z  grzybicą skórną lub śladem po ukąszeniu przez owada). W ciągu tygodnia lub dwóch na skórze ramion i nóg pojawiają się nowe, bardzo liczne, różowe plamy, Mogą także wystąpić na szyi, rzadko natomiast przechodzą na twarz. Wysypka na tułowiu niekiedy przypomina choinkę z opadającymi gałęziami. Bywa, że u osób opalonych plamy pojawiają się wyłącznie na nieopalonej skórze na piersiach, pod pachami, pośladkach i 
okolicy łonowej.

U około połowy chorych wysypka powoduje świąd, który może być dość intensywny, zwłaszcza w razie przegrzania. W niektórych przypadkach obserwuje się nasilony odczyn zapalny, współistniejący z takimi objawami jak zmęczenie i bóle. Zazwyczaj w ciągu 6 tygodni  od nasilenia szczytowego wysypka blednie i znika, niestety u części osób utrzymuje się znacznie dłużej. Czasem plamy pojawiają się w kilku rzutach z kilkutygodniowymi przerwami, a nawet, choć rzadko, do nawrotów choroby dochodzi po wielu miesiącach. Niektóre czynniki środowiskowe lub fizyczne, np. przegrzanie czy podrażnienie skóry, mogą spowodować pogorszenie albo nawet ponowne wystąpienie choroby.

Łupież różowy jest schorzeniem ustępującym samoistnie, bez leczenia. Jeśli jednak świąd skóry zaburza sen lekarz zazwyczaj zaleca środki zawierające kortykosteroidy w postaci płynu lub żelu do stosowania miejscowego. Tego rodzaju leczenie zawsze powinno odbywać się pod kontrolą lekarza.

Dermatologia,  to główna  specjalność lekarska zajmująca się leczeniem łupieżu różowego Gilberta.
 

2011-02-28