Depresja

Choroba dotyka aż 10-15% populacji dorosłej. U osób hospitalizowanych lub przebywających w domach opieki problem może dotyczyć nawet 50%.

Na depresję 2 razy częściej chorują kobiety. Niestety według statystyk ponad połowa chorych nie korzysta w pomocy lekarza. Jest to choroba, której skutki są bardzo groźne. Wywiera ona wpływ nie tylko na funkcjonowanie osoby chorej w społeczeństwie (większy odsetek rozwodów, przerwy w pracy, gorszy status materialny) ale w skrajnych przypadkach może prowadzić do alkoholizmu, uzależnień a nawet samobójstwa.

Do tej pory nie są znane fizjologiczne przyczyny powstawania depresji. Naukowcy ostatnio odkryli duże prawdopodobieństwo wpływu genu p11, który znajduje się w mózgu na rozwój objawów choroby. Duży wpływ na początek choroby mają stres, niektóre choroby somatyczne (choroby układu krążenia, nowotwory), i niektóre zaburzenia psychiczne. Bardzo rzadko pacjent z depresją sam zgłasza się do lekarza – najczęściej zgłaszają się pacjenci, którzy mają tzw. somatyczną maskę depresji. Uskarżają się oni na niespecyficzne objawy np. bóle mięśni i stawów, bóle brzucha, mrowienia, świąd ciała itp.

Depresja objawia się pogorszeniem nastroju, zobojętnieniem, spowolnieniem sprawności intelektualnej i pamięci, utratą energii i spowolnieniem ruchowym, uczuciem ciągłego zmęczenia, zaburzeniami snu (zarówno bezsennością jak i nadmierną sennością w ciągu dnia), brakiem apetytu, depresyjną oceną własnej osoby (np. nic mi nie wychodzi, jestem do niczego), zmniejszeniem zainteresowań, brakiem dbałości o higienę. Objawy depresji częściej występują na jesieni i w zimie co prawdopodobnie ma związek z mniejszą ilością światła słonecznego.

Prawidłowe leczenie powoduje ustapienie objawów u około 70-80% pacjentów. W leczeniu powinno się stosować zaróno leczenie farmakologiczne jak i psychoterapię. Na rynku istnieje wiele dostępnych środków – dobierając odpowiednią kurację lekarz bierze pod uwagę nasilenie objawów i objawy niepożądane. Pierwsze wyniki leczenia są widoczne dopiero po 2-4 tygodniach przyjmowania leków. Leczenie jest zazwyczaj długotrwałe i powinno trwać około 6 miesięcy, potem podejmuje się próbę powolnego odstawienia leków. Jeśli objawy choroby będą nawracać, leczenie powinno trwać nawet kilka lat.

Chory na depresję zazwyczaj zgłasza otoczeniu swoje dolegliwości – chociaż nie musi sobie  zdawać sprawy ze swojej choroby. Jeśli zatem bliska ci osoba mówi: jestem w dołku, nie mogę spać, nie mam siły, nie mam apetytu, jest mi ciągle źle, itp. to Psychiatria lub lekarz rodzinny  są specjalizacjami do których powinna zwrócić się ona o pomoc! Bliscy chorego, którzy jako pierwsi zauważają objawy i słyszą te komunikaty są bardzo pomocni w postawieniu rozpoznania.

 

2011-02-27