Choroba afektywna dwubiegunowa

Inaczej nazywane chorobą maniakalno-depresyjną. Jest to zaburzenie psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych. Rozpoznaje się je wtedy kiedy u pacjenta występują epizody manii lub hipomanii oraz depresji. Choroba rozpoczyna się głównie około 20 r.ż. i równie często dotyczy mężczyzn jak i kobiet – około 1% populacji. Obok depresji jest jednym z najpoważniejszych zaburzeń psychicznych.

Głównym objawem są skrajne wahania nastroju – manii i depresji, które przedzielone są okresami normalnego funkcjonowania. Częstość epizodów jest różna u różnych chorych. Zazwyczaj jest to około cztery epizody w ciągu 10 lat. Bardzo często zaburzenie to występuje rodzinnie i u wielu osób pozostaje niezdiagnozowane. Pierwszy epizod może być spowodowany stresującym wydarzeniem życiowym.

Mania charakteryzuje się: nadmiarem energii, brakiem świadomości własnej choroby, halucynacjami i urojeniami, tak zwaną gonitwą myśli, odhamowaniem seksualnym, nadmiernym podnieceniem psychoruchowym i trudnościami w koncentracji, podejmowaniem lekkomyślnych działań, , słowotokiem, spadkiem zapotrzebowania na sen. Chory w czasie epizodu manii bardzo łatwo przechodzi z nastroju euforii do nastroju drażliwego a nawet gniewu.

Depresja dla odmiany może się charakteryzować brakiem napędu życiowego, obniżeniem nastroju, obniżeniem samooceny, zmniejszeniem energii, brakiem odczuwania przyjemności, spowolnienie psychoruchowe, lękami, zaburzeniami snu, myślami samobójczymi, głębokim poczuciem cierpienia.

Istnieją sytuacje kiedy choroba afektywna dwubiegunowa wymaga leczenia szpitalnego jeśli objawy choroby są nasilone i stanowią zagrożenie dla życia pacjenta lub innych osób – dotyczy to przede wszystkim epizodów manii. W łagodniejszych przypadkach stosuje się leczenie lekami stabilizującymi nastrój w przypadku manii, lub lekami przecidpresyjnymi w przypadku depresji.  Terapia ma na celu złagodzenie objawów choroby i zapobieganie jej nawrotom.

Leczeniem tej choroby zajmuje się psychiatria.

2011-02-27