Bielactwo

Bielactwo występuje stosunkowo często. Zazwyczaj jest wywołane przewlekle postępującym rozpadem komórek barwnikowych skóry i pozostawia białe, odbarwione plamy.

Przyczyna tego schorzenia nie jest poznana. Dużą rolę odgrywają czynniki genetyczne, gdyż w wielu przypadkach bielactwo występuje rodzinnie. Wpływ mają także zjawiska autoimmunologiczne. Przypuszcza się, że organizm wytwarza przeciwciała niszczące melanocyty, czyli komórki pigmentowe produkujące ciemny barwnik. Istnieje też związek choroby z układem nerwowym, u niektórych chorych obecne są zmiany w nerwach obwodowych. Najczęściej plamy bielacze pojawiają się na grzbietach rąk, twarzy, szyi, narządach płciowych. Odbarwienia mogą też pojawić się wszędzie tam, gdzie naturalnie występuje barwnik – melanina, czyli na włosach, rzęsach, błonach śluzowych, w uchu wewnętrznym, oku i ośrodkowym układzie nerwowym.

U części osób dotkniętych tym schorzeniem zmiany pojawiają się po wstrząsach psychicznych i ciężkich przeżyciach nerwowych. Powstawać mogą też po mocnym działaniu promieni nadfioletowych lub mechanicznym uszkodzeniu skóry. Plamy najpierw mają wielkość ziarenka soczewicy, z czasem ulegają powiększeniu, powstają nagle lub stopniowo. Nie towarzyszy im świąd. Pojawiają się przed 20 rokiem życia, ale mogą pojawić się też u dorosłych. Zwykle mają duży, negatywny wpływ na psychikę chorego.

Choroba ma przebieg przewlekły. Nie ma skutecznego leczenia. W części przypadków dochodzi do samoistnego zabarwienia plam, w skrajnych przypadkach może dojść do odbarwienia całego ciała. W leczeniu stosuje się terapię promieniami UVA lub żel do skóry z plamami depigmentacyjnymi. Jego skuteczność bywa różna w zależności od zmian na skórze. Jeśli odbarwienie znajduje się w widocznym miejscu można maskować je specjalnym podkładem do kupienia w aptece. 

Dermatologia to główna  specjalizacja zajmująca się leczeniem bielactwa.
 

2011-02-28